Zapytaj nastolatka, co chce na Mikołajki, a prawie na pewno usłyszysz „nie wiem”. Przestałam zadawać to pytanie. Zamiast niego pytam, czego ostatnio słucha, w co gra ze znajomymi na przerwach i co chciałby robić w wolny weekend. Z tych odpowiedzi prezent wyłania się sam, i to trafniej niż z list krążących po internecie.
Pytanie pierwsze: czego teraz słuchasz?
Muzyka to najprostsza droga do prezentu, bo nastolatek chętnie o niej mówi, nawet gdy o resztę trzeba go ciągnąć za język. Jeśli słyszysz długą listę wykonawców, a słuchawki stale wiszą mu na szyi, masz trop.
Przy słuchawkach dopytaj o jedno: nauszne czy dokanałowe. Nie każdy lubi duże nauszniki, a ktoś przyzwyczajony do pchełek w uszach może ich w ogóle nie nosić. Słuchawki do grania na konkretnej konsoli to zupełnie inny zakup, więc nie mieszaj tych dwóch potrzeb.
Jeśli ulubiony wykonawca gra koncert w zasięgu dojazdu, bilet bywa lepszy niż kolejny gadżet. Wrócę do tego przy weekendzie.
W co gracie na przerwach?
To pytanie mówi mi, czy nastolatek spędza czas w paczce, czy raczej sam. Odpowiedź „w karty” albo „w takie skojarzenia” to gotowa wskazówka.
- Krótka karcianka: dla grupy, która lubi zaskoczenia i podkładanie sobie świń. Wybieram podstawową edycję odpowiednią dla wieku, nie wersję przeznaczoną dla dorosłych.
- Gra skojarzeniowa: sprawdza się, gdy spotkania ze znajomymi są częste. Jeśli grają zwykle we dwoje, szukam osobnego wariantu dwuosobowego.
- Kostka do układania: dla kogoś, kto lubi łamigłówki i poprawia własne wyniki. Przy kolejnej kostce pytam o konkretny model, bo zapaleńcy szybko mają swoje ulubione.
Gdy pada tytuł gry, na którą nastolatek czeka, wystarczy karta podarunkowa z dopiskiem „na grę, na którą czekasz”. Taki bon pokazuje, że słuchałam. Wcześniej sprawdzam, czy działa na jego platformie i do kiedy jest ważny.
Co byś zrobił w wolny weekend?
Tu często wychodzi coś, czego nie da się zapakować: kino, koncert, warsztaty. Wspólne wyjście ma sens, gdy trafia w zainteresowania i da się ustalić termin, który nie koliduje z jego planami. Od razu dogaduję, z kim idzie i jak dojedzie, żeby prezent nie zamienił się w zadanie do zorganizowania.
Jeśli w odpowiedzi pojawiają się wycieczki i całe dni poza domem, a telefon pada przed wieczorem, praktyczny będzie powerbank. Nie robi wrażenia przy rozpakowywaniu, ale używa się go naprawdę.
Czym się zajmujesz, kiedy masz chwilę dla siebie?
To pytanie zadaję na końcu, bo odpowiedź bywa najbardziej osobista. Wychodzą z niej rękodzieło, czytanie albo dłubanie w czymś przy biurku. Podział na prezenty „dla dziewczyny” i „dla chłopaka” traktuję luźno, bo decydują zajawki, a nie metka.
- Rysowanie: kredki akwarelowe dają więcej niż kolejny komplet szkolnych, bo pozwalają malować mokrym pędzlem. Dokładam blok do akwareli, jeśli w domu go nie ma.
- Rękodzieło: zestaw do bransoletek dla kogoś, kto już lubi takie rzeczy. Czytam opis zawartości, bo samo pudełko koralików nie zawsze ma gumkę, zapięcia i narzędzia.
- Składanie: model do sklejenia, który potem stoi na półce jako efekt własnej pracy. Patrzę na poziom trudności i na to, czy klej, farby i narzędzia trzeba dokupić.
- Czytanie: komiks albo powieść o dorastaniu, przyjaźni i pierwszej miłości. Najpierw sprawdzam, czy tego tomu już nie ma na półce. Do czytania w łóżku przyda się lampka z regulacją; liczy się ustawienie światła i wygodny włącznik, nie kolorowe efekty.
Czego nie kupuję w ciemno
Aparat natychmiastowy wygląda na świetny prezent, dopóki nie trzeba dokupywać do niego wkładów. Bez wyraźnej prośby go nie biorę.
Kosmetyki kupuję tylko wtedy, gdy nastolatek sam o nie poprosi. Inaczej mogą zabrzmieć jak sugestia, że coś jest nie tak z jego wyglądem.
Ostrożna jestem też z tanim projektorem do pokoju. Kto spodziewa się obrazu jak z telewizora, zwykle się rozczarowuje. Najpierw ustalam, czego nastolatek oczekuje, a dopiero potem porównuję konkretne modele.
