Wieczorem, kiedy dziecko już śpi, wycinam z papieru małe ślady butów i układam je od okna aż do miejsca, w którym siedzi elf. Rano córka najpierw idzie po śladach, znajduje list, a dopiero na końcu samego Elfa Psotnika. Nie przedstawiam go jako strażnika grzeczności, tylko jako świątecznego gościa, któremu dziecko samo nadaje imię.
Wieczór przed pierwszym porankiem
Całe przygotowanie zajmuje mi kilkanaście minut i nie wymaga kupowania dekoracji. Ślady butów mogą być wycięte z kartki albo narysowane na papierze. Trasa zaczyna się przy oknie lub przy drzwiach, czyli tam, którędy elf mógł wejść w nocy. Obok śladów rozsypuję odrobinę waty albo sztucznego śniegu, jakby gość przyniósł zimę na podeszwach.
Na końcu trasy czeka elf, a przy nim drobny nieporządek. U nas sprawdził się przewrócony karton płatków śniadaniowych, ale równie dobrze elf może zaplątać się w papierową girlandę albo siedzieć wśród okruszków po kilku ciasteczkach, które zjadł w nocy. Najważniejsza jest kolejność: najpierw ślady, potem elf. Dziecko, które samo idzie tropem, czuje, że rozwiązuje zagadkę, a figurka zamienia się w bohatera jego własnej historii.
Co napisać w pierwszym liście od elfa?
Nie kupowałam gotowego listu. Wystarczy krótka kartka napisana ręką rodzica, najlepiej drobnym pismem, żeby pasowała do małego gościa. Mój wzór wygląda tak:
„Cześć! Przyszedłem do was w nocy i od razu narobiłem trochę zamieszania, przepraszam za okruszki. Zostanę z wami w grudniu. Czasem coś przestawię, czasem zostawię wam zadanie. Mam tylko jeden kłopot: nikt jeszcze nie dał mi imienia. Wymyślisz je dla mnie?”
Ostatnie zdanie jest tu najważniejsze, bo to ono otwiera pierwszą wspólną zabawę jeszcze przy śniadaniu.
Imię nadaje dziecko, nie rodzic
Kusi, żeby elf przyszedł już z gotowym imieniem, ale lepiej oddać tę decyzję dziecku. Można zapisać trzy propozycje na karteczkach, wrzucić je do miseczki i zrobić rodzinne losowanie. Można też po prostu zapytać i przyjąć pierwszy pomysł, nawet jeśli będzie bardzo zabawny.
Różnica jest wyraźna. Elf nazwany przez dziecko od pierwszego dnia jest „nasz”, a nie kolejną świąteczną ozdobą z półki. Dziecko chętniej go szuka, opowiada o nim w przedszkolu i czeka na kolejne poranki.
Pierwsza psota: prosta i na kilka minut
Największy błąd, jaki widzę u znajomych, to wielka konstrukcja na start. Jeśli elf pierwszego dnia zajmie pół salonu, rodzic sam zastawia na siebie pułapkę i przez resztę grudnia musi przebijać własne pomysły. Na początek wystarczy jedna rzecz, którą dziecko zauważy od razu po wejściu do pokoju. Elf może na przykład:
- narysować zmywalnym markerem śmieszne miny na mandarynkach,
- schować wszystkie łyżeczki i zostawić wskazówkę, gdzie ich szukać,
- przeciągnąć papier toaletowy między krzesłami,
- zorganizować przyjęcie dla pluszaków,
- wyłożyć papierowe ślady prowadzące do swojej kryjówki.
Moja zasada jest prosta: psotę przygotowuję w kilka minut i w kilka minut sprzątam. Zabawa ma trwać przez większą część grudnia, więc musi ją przetrwać także zmęczony rodzic.
Dlaczego nasz elf nie pilnuje grzeczności
W wielu domach elf zjawia się z wiadomością, że będzie sprawdzał, czy dziecko jest grzeczne. U nas tak nie jest i nie zamierzam tego zmieniać. Poranek z elfem ma być ciekawostką, a nie codzienną oceną zachowania, po której dziecko zastanawia się, czy zasłużyło na psotę.
Nasz elf jest po prostu zabawnym gościem. Jednego dnia coś poprzestawia, innego zostawi zadanie do wykonania, a kiedy indziej zaprosi całą rodzinę do pieczenia pierniczków albo podsunie pomysł na wspólny wieczór. Dzięki temu każdy grudniowy poranek zaczyna się od ciekawości, a nie od pytania, czy wczoraj było się wystarczająco grzecznym.
